Bez wyjścia ..

Hej.
Notki wciąż krążyły wokół mojej ,,przemiany". Ten post będzie prawdopodobnie ostatnim z tego ,,tematu". Czasami myślę sobie ,, czy to był dobry wybór , czy tak musi być ?" Przypominam sobie te chwile , których tak cholernie mi brakuje : Niezapomniany język polski z najlepszą nauczycielką na świecie , wyjścia na pizze z koleżankami , grill u przyjaciółki , dyskoteki , imprezy klasowe , ostatnie ognisko klasowe w 6 klasie ... Tak popieprzenie bardzo mi tego brakuje ! (tak , tak teraz się będę użalać nad sobą). Tyle , że później z goryczą analizuje te złe , cholernie złe chwile : Koniec podstawówki , stracona przyjaciółka , wyśmiewający się rówieśnicy , zamykanie się w sobie. Tylko , ja ... ja wtedy jeszcze walczyłam . Wierzyłam w to , że będzie ,, lepsze jutro" ( byłam taką naiwną idiotką !). Ponoć nadzieja umiera ostatnia. Moja już dawno została spalona na rusztach czasu , na ognisku nienawiści , cierpienia i bólu , bólu psychicznego którego nie sposób się pozbyć. Poddałam się ale wiedziałam , że ,, Żyć to nie tylko istnieć". Życie biegło dalej , ja nie mogłam nadążyć. Wiedziałam, że jeśli nie zdążę to ostatni pociąg odjedzie i nigdy nie wróci. Wtedy jeszcze nie do końca dopuszczałam do siebie myśl którą skrywałam w najdalszym zakamarku mojego serca , zamknęłam w klatce i nie chciałam wypuścić : ,, chcę żeby ten pociąg odjechał , ale może wyjdę wcześniej , usiądę na torach i włączę muzykę aby nie słyszeć pisku pociągu , który zacznie gwałtownie hamować". Byłam świadoma , że muszę coś zrobić , ale tak żeby więcej nie bolało , żeby już nikt mnie nie mógł zranić. Muszę utworzyć  wokół mojego serca wysoki mur , tak wielki , aby nikt się na niego nie wspiął. Tak gruby by nikt go nie przebił. Tak wyciszony by z zewnątrz nie docierały żadne głosy. Długo myślałam, aż  wreszcie mnie olśniło , początkowo tego nie chciałam. Odrzucałam ten plan, na siłę szukając innego. W końcu zrozumiałam , że nie mam wyjścia , plan idealny : Zamknę się w sobie, nie będę z nikim rozmawiać , zerwę kontakty na tyle , by mnie nie kusiło wracać do dawnej ,,ja". Aby nie prowadzić dłuższych rozmów, moje odpowiedzi będą lakoniczne i często sarkastyczne. Znienawidzę jeśli będę musiała. Wszystkich będę trzymała na dystans. Nie dopuszczę do siebie nikogo. Wiedziałam, że na początku będzie to musiał być przymus , że będę to robiła na siłę, Lecz na to też znalazłam wyjście , najgorsze z możliwych ... Szczerze powiem że ja .. ja jeśli składam obietnice to zawsze jej dotrzymuję (wiem jak boli gdy się owe łamie. Mam doświadczenie -.-). Więc złożyłam taką o to obietnicę :
Przysięgam na swoje życie i na Boga w którego wierzę szczerze , iż planu którego obmyśliłam się nie wyprę. Będę trwać w nim i nie poprzestanę go, póki nie dojdę do celu, który sobie powzięłam. Celu pełnego nienawiści i żądzy zemsty. Zrobię wszystko , włącznie z ryzykiem utraty życia mojego , by plan mój się powiódł . 
Teraz wiedziałam , weszłam w to i nie ma wyjścia. Przysięgę tą złożyłam po tym .. jak pewna osoba powiedziała :
,, Ja cię chcę ratować , chcę starej ciebie" Musiałam zrobić wszystko aby temu zapobiec , pierwsza myśl była : ,,Odepchnę ją od siebie, choćbym to miała robić siłą. Sprawię, że mnie znienawidzi" Mogłam to zrobić ... sęk w tym , że ... mimo tego kim się stałam , zawsze będę szukać najmniej bolesnych metod , lecz jeśli one nie będą działać , przejdę do ostatecznych , radykalnych czynów , przed którymi się nie cofnę. Wtedy moja transformacja trwała i .. nie umiałam kogoś tak zranić , mimo że wiele osób robiło to mnie. Dziś , może jutro moja ,,przemiana" dobiegnie końca. Wtedy będę gotowa na wszystko. Teraz nienawiść krąży wokół mnie. Już za niedługo mnie przytuli...